Een bedrijf dat uit zijn voegen barst, heeft weinig keuze. Hoe erg iedereen er meestal ook tegenop ziet, verhuizen is de enige oplossing. Ook Data Testlab dreigde bijna letterlijk uit de voegen van de toch al benepen kantoorruimte te barsten. Elk hoekje, ieder bruikbaar plekje stond na al die jaren volgestapeld. Wie een bezoekje wilde brengen aan het kleinste kamertje deed dit niet zonder risico. Stapels papier wankelden vervaarlijk, medewerkers vloekten als ze weer eens een elleboog in hun nek kregen. Het Testlab leek steeds meer op een labyrint waar we ‘s morgens urenlang zochten naar onze werkplek. Dit kon zo niet blijven duren. Hoe spijtig we het ook vonden, we dienden Villa PC te ruilen voor een ruimer pand. De knoop werd doorgehakt. Een oud schoolgebouw gevonden. We kochten dozen en kratten en togen naarstig aan het inpakken, terwijl het nieuwe Testlab onder handen werd genomen. We wilden het meteen goed doen. Een elektricien trok kilometers kabel, een schilder sausde houtwerk en muren in tintelende kleuren. V-day (verhuisdag) naderde met rasse schreden. Het enige wat nog bijna roet in het eten kwam strooien, was de verhuis van onze ISDN-centrale en leased line door Belgacom. Ik bespaar u de details, maar kan u wel vertellen dat we urenlang aan de telefoon hebben gehangen op V-day, ook al hadden we twee maanden voor onze verhuis Belgacom daarvan al op de hoogte gebracht. Het is niet dat de mensen daar niet van goede wil zijn. Op een gegeven ogenblik stonden er maar liefst zes wagens van Belgacom voor onze deur. Verbazingwekkend is het wel dat een bedrijf dat gespecialiseerd is in communicatie, zoveel problemen kent op gebied van interne communicatie. Maar daarmee trap ik wellicht een open deur in.

Niet alleen bij Belgacom mangelt het trouwens aan communicatie. Ook bij de distributeurs waar we nieuwe apparatuur bestellen, hangen we uren aan de telefoon. We bestellen bij een distributeur een aantal onderdelen om nieuwe computers te bouwen, nieuwe beeldschermen ook. Vijf van de acht artikelen die de distributeur levert, stemmen niet overheen met onze bestelling. Als we bellen, worden we een paar keren doorverwezen. Wachten, RMA-procedure, opnieuw bestelling opgeven, het kost ons bijna een uur om de fout recht te zetten die toch bij de distributeur ligt. En er kan niet eens een verontschuldiging van af.

Maar dit is nog klein bier vergeleken met wat ons overkomt als we bij een ander bedrijf een extra legplank bestellen voor onze serverrek. Om de plank te installeren hebben we twee "S"-haken nodig lezen we in de catalogus. Die dingen kosten 125 frank. Braaf geven we het artikelnummer op (hierbij vermeldt de catalogus uitdrukkelijk "per paar"). Groot is dan ook onze verbazing als we maar één "S"-haak in de doos vinden. Bellen, wachten. Nee, meneer, in de catalogus staat het verkeerd. Het artikel gaat wel degelijk om één haak. We pruttelen tegen. Er staat toch duidelijk vermeld "per paar". De man aan de telefoon geeft ons meteen door aan een collega. Die luistert, houdt even de adem in en gaat dan overleg plegen. Hij belooft ons terug te bellen. Dat doet hij inderdaad. Ze blijven erbij dat het fout vermeld staat in de catalogus. We moeten één haak bijbestellen. Maar het is toch niet onze fout dat het verkeerd in hun catalogus staat, zuchten we. Goed, zij zullen de portokosten voor hun rekening nemen. Het is pas als we dreigen met de Inspectie van Economische Zaken dat hij overstag gaat en belooft de haak gratis op te sturen. Voor sommige bedrijven is 125 frank blijkbaar een hoop geld. Verhuist u binnenkort? Wij wensen u veel sterkte.

Ludo Schildermans