Geelzucht

door Ludo Schildermans

verschenen als Villa PC nr. 178 in Data News

Wist u dat geel de kleur was van het geduld? Ik ook niet. Maar daar ben ik nu wel achter.

Begin dit jaar besloot ik dat het eindelijk tijd werd om telefoon in huis te halen. Niet dat ik zo een drukke beller ben, maar het werd moeilijk om aan de verlokkingen van het Internet te weerstaan. Telenet was net nieuw. Toch kende ik dit monopolie doorbrekende telefoonbedrijf al. Mijn buren speelden immers al een paar weken proefkonijn voor deze prille onderneming. Achter het televisietoestel in hun woonkamer prijkte wel een foeilelijk houten paneel waarop de Telenet-aansluiting was gemonteerd, maar met het draagbare Siemens-toestel dat Telenet meeleverde konden ze gratis en voor niets bellen over heel het land. Zowel particulieren als bedrijven keken reikhalzend uit naar de komst van Telenet. Eindelijk kregen ze de kans om dat vermaledijde Belgacom de rug toe te keren. Gedaan met de ondoorzichtige structuur, de logge werking van het nationale telefoonbedrijf. In hun ogen zou het Telenet weinig moeite kosten om het beter te doen. Een nieuw bedrijf dat nog alles moest bewijzen zou wel weten hoe het zijn nieuwe klanten naar de zin moest maken. Ook ik had er wel oren naar. Temeer omdat Telenet via de kabel een supersnelle Internetverbinding kon garanderen. In het voorjaar begon Telenet juist met de ontsluiting van het Zuidoostelijke deel van Antwerpen. Toen op een zaterdagmorgen de in fris lentegeel gestoken promodames van Telenet klanten stonden te werven in mijn supermarkt, was ik dan ook een gewillig slachtoffer. Als ik binnen de 60 dagen na de lancering van de campagne in mijn buurt een aansluiting nam, garandeerde Telenet mij trouwens levenslang een besparing van tien procent op het maandelijkse abonnementsgeld en op de gesprekskosten. De Telenettarieven kwamen overeen met de Belgacomtarieven, dus kreeg ik meteen het idee dat ik een gouden zaak deed.

De dag voor Telenet de aansluiting zou komen verzorgen - we waren inmiddels wel al juni - kreeg ik op mijn werk een telefoontje. Door technische omstandigheden was aansluiting op het Telenet-netwerk nog niet mogelijk. Op mijn vraag wanneer dat dan wel mogelijk zou zijn, moesten ze spijtig genoeg het antwoord schuldig blijven. Maar om de bittere pil alvast wat te verzachten, beloofden ze me dat ik twee maanden gratis zou kunnen bellen op het moment dat Telenet zou aansluiten. Het leven gaat uiteraard voort. Ook zonder telefoon- of Internetaansluiting. Wat schamper keek ik naar de gele Telenet-promotent die een maand of zowat later in mijn buurt opdook. En weer verdween. Naar de paginagrote advertentie in Vacature die zwart blokletterde op de Telenet-gele achtergrond: ‘Werk aan de rinkel.’ Inderdaad. Dat ze dat zelf hadden verzonnen… Ook de buren kregen een telefoontje. Het allerlaatste op die gratis proeflijn, want de dag erna al haalde Telenet de installatie op zonder hen ook maar te vragen naar hun bevindingen. Een telefoonlijn afsluiten kost Telenet blijkbaar heel wat minder moeite.

Vorige week liep ik in de supermarkt weer een dame van het Telenet-promoteam tegen het lijf. Nog steeds in die frisgele outfit. Meer voor de vorm vroeg ik haar hoe het met mijn aansluiting zat. Haar mannelijke collega stond me te woord. Hij had het over opwaardering van het kabelnet, over vergunningen van Vadertje Staat voor het inplanten van NODE’s…, kortom over het feit dat ik nog wel even geduld zou moeten oefenen. Hoe lang precies kon hij me niet zeggen. Toen ik mijn winkelkarretje voorbij de dame in het gele mantelpakje duwde, glimlachte ze allerbeminnelijkst. En toen begreep ik het: geel is de kleur van het geduld.